« درباره‌ی رمان «ترس و لرز» نوشته‌ی «آملی نوتومب» | Main | فارسی‌تر بنویسیم؛ سخن آخر! »

سرنوشت من

نوشته‌ى: فرانتس كافكا(1924_1883)
ترجمه‌ی‌: حسین جاوید

خدمت‌كار را صدا زدم تا اسبم را از اصطبل بياورد؛ نشنيد. خودم به اصطبل رفتم و اسب را زين كردم و سوار آن شدم. ناگهان صداي نواختن شيپور به گوشم رسيد. از خدمت‌كار پرسيدم كه آيا می‌داند منظور از شيپور زدن چيست؟
نمی‌دانست؛ اصلن صدايی نشنيده بود.
راه افتادم. نزديك در صدايم كرد و پرسيد: _"كجا می‌رويد آقا؟"
پاسخ دادم: _"جايی دور از اين‌جا"
و تكرار كردم: _"جايی دور از اين‌جا...جايی دور از اين‌جا...به دنبال سرنوشتم..."
پرسيد: _"يعنی به سرنوشتتان پی خواهيد برد؟"
گفتم: _"بله...پيش از اين هم گفته‌ بودم...جايی _ دور _ از _ اين‌جا...اين سرنوشت من است...".
خدمت‌كار گفت: _"اما شما مهيای سفر نيستيد".
گفتم:_ "من هيچ‌چيز احتياج ندارم. اين سفر آن‌چنان طولانی است كه اگر در راه چيزی فراهم نكنم، از گرسنگی خواهم مرد...اما خوش‌بختانه اين يك سفر زيبا و حقيقی است".